WoRlD oF lIvInG hElL

Our lives r never meant for
Loving
All my hopes are shattered
Still I am living in ur shadow

I know I'll be left alone until the end
I never wanted anything but shed my skin to live another day.

It's all over now
Broken and faded away
I've learnt to live ur misery and I will live to rise again

I've been on my own
Living a little more without you
Losing someone u care to live for has cut me deeper as I walked away

On the moonlit light
Reveals what lies beneath for so long
U can't come back for left behind
All of that was ripped apart and gone

Break myself to take the blame
Buried all ur sins inside of me
I sacrificed my vanity
Even if u care, don't ever let me know

Sawadee kaaaaa

I know I've been so MIA these days. Sorry guys! I was pretty busy with my assignments and plus house-moving. And still I went to Bkk for a few days to meet up with dad as he was there for medical check up. I just got back here the day before yesterday and was pretty tired too.

I thought about updating my bloggie while I was in Bkk and the connection wasn't favoring me. The only place I can get wireless was near the window of my room, so had to go and stand there even when I wanna check my mail. Haha. Yeah! I know that sucks.

Anyway, I had a great great time there with dad since I'm feeling pretty shitty in Singapore these days. Thanks dad! This time was quite not for shopping, but we went to places which are not quite known by most of the tourists. Chiangmai, Pattaya, Phuket? Come on!!! Everyone's been there.

We went to the beaches call Huahin and Cha-am which are like 3 hours drive from Bangkok. It's nothing compared to our Ngapali or even Chaungthar. The only big hotel you can find there was Hilton and the rest are more like inn or motel to me. But anyway, I enjoyed every single seconds there. The places, the people, weather and food ESP .

Alright, coming up with the pictures tomorrow cuz I'm updating from my phone and too bad, I can't upload photos. Tomorrow will be the day, aite?

Luv u guys!!! Nite nite.

ဘာမွ...

ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး... ဘာမွမတင္ၿဖစ္တာႀကာတာနဲ႔ ေစာင့္ေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ ဆားခ်က္လိုက္တဲ့သေဘာပါ... ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ေလွ်ာက္ေရးထားတာဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့မေမွ်ာ္လင့္နဲ႔ေပါ့ :)



ဘာမွ

ေပ်ာ္ရႊင္မွုကို ေတာင္းဆိုဖို႔ေလာက္ထိ
ငါ့မွာအားမရွိခဲ့သလို
အထီးက်န္မွုကို တြန္းဖယ္ဖို႔ေလာက္လည္း
မစြမ္းသာခဲ့…

ေရာင့္ရဲမွုကို
ေရလဲလိုသံုးရင္း
ဟန္ေဆာင္ၿပံဳးကေတာ့
ညစ္ေထးလ်က္ေပါ့…

တစ္ခါတစ္ခါႀကေတာ့
ငါ့ရဲ႕ညေတြမွာ
လကေတာင္သာဖို႔
ၿငင္းဆန္ေနၿပန္တယ္…

ေက်ာၿပင္ေပါင္းမ်ားစြာကို
ေငးႀကည့္ရင္း
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလိမ္လို႔
ေနာက္လွည့္လိုက္မိတယ္…

ေပါက္တဲ့ႏွဖူး
မထူးရင္လည္း
ဖိနပ္ပါးေအာင္
ငါဆက္သြားလိုက္ပါေတာ့မယ္…။

ေခါင္းေလးေမာ့ပါဦး

ဒီေန႔ဘယ္လိုၿဖစ္တယ္ မသိဘူး… ပို႔စ္အသစ္တစ္ခုခု အရမ္းတင္ခ်င္ေနခဲ့တယ္… တကယ္တမ္းကေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို စကားေတြေၿပာၿပီး ရင္ဖြင့္ခ်င္ေနခဲ့တာပါ… ဒါေပမယ့္လည္း အနားမွာရွိေနတဲ့သူေတြအားလံုးက ၿပသနာအသီးသီးနဲ႔ေလ… အဲ့ေတာ့လည္း သူတို႔ကိုပဲ အားေပးစကားေၿပာရင္းနဲ႔ ကိစၥဝိစၥအဝဝကို ေၿဖရွင္းေပးေနမိတာ… တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ကိုယ့္အေႀကာင္းကိုယ္စဥ္းစားတာထက္ သူမ်ားေတြၿပသနာေၿဖရွင္းေပးရင္း ႀကည္ႏူးရတာ ပိုေနလို႔ေကာင္းလို႔ပါ…

ကိုယ့္ Blog ကိုယ္ၿပန္ႀကည့္လုိက္ေတာ့ အခ်စ္အေႀကာင္းေတြ သိပ္မ်ားေနတယ္… အခ်စ္အေႀကာင္းေတြပဲ ေရးေနလို႔ ဒီေကာင္မေလးက တစ္ၿခားဘာၿပသနာမွ မရွိဘူးလို႔ မထင္ပါနဲ႔… ရွိပါတယ္… ဒါေပမယ့္ စာနဲ႔ခ်ေရးဖို႔ေနေနသာသာ စဥ္းစားခ်င္စိတ္ေတာင္မရွိလို႔ မေရးၿဖစ္ေသးတာပါ… တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ အခါအခြင့္သင့္သလို ေရးၿဖစ္ဦးမယ္ ထင္ပါတယ္…

ကဲ… ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေရးခ်င္တာေတြ သိပ္မ်ားၿပီး ဘာေရးရမွန္းကိုမသိလို႔… သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္အရင္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္… လွိဳင္ဦးေမာ္ဆိုတာပါ… အေခြကလည္း ထြက္ခဲ့တာ ႀကာပါၿပီ… ဒါေပမယ့္ အခုမွ ၿပန္နားေထာင္ၿဖစ္ရင္းနဲ႔ ၿပန္ႀကိဳက္လာလုိ႔ အားလံုးကို Share လုပ္ပါတယ္… ထံုးစံအတိုင္း Mp3 လိုခ်င္ရင္ေတာ့ kisspurple@gmail.com ကို request လုပ္ေပါ့ေနာ္…

သီခ်င္းေလးက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္… တစ္ခုခုေတာ့ ရမွာပါ… ပံုမွန္နားေထာင္ေနက် သီခ်င္းေတြနဲ႔ေတာ့ နည္းနည္းကြာမလားပဲ… သူက Alternative ဘက္နည္းနည္းသန္းတာကိုး…



ဘယ္လိုေနလဲသီခ်င္းေလး ? အားလံုးႀကိဳက္ႀကမယ္ေတာ့ ထင္ပါတယ္…

တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ သီခ်င္းေတြက ကၽြန္မအတြက္ အေကာင္းဆံုး ႀကားခံနယ္ ဒါမွမဟုတ္လည္း ေအာင္သြယ္ေတာ္ေကာင္းေတြ ၿဖစ္ဖူးခဲ့ႀကတယ္ရွင့္…

မသိၿခင္းမ်ားႏွင့္ ေလာကႀကီး

ပို႔စ္မတင္တာလည္း ႀကာခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ ေစာင့္ေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ အသစ္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္… ဒီေန႔ရုပ္ရွင္ႀကည့္ၿဖစ္ရင္းနဲ႔ ဒီပို႔စ္ေရးဖို႔ၿဖစ္လာတာပါ… ပံုမွန္အားၿဖင့္ကၽြန္မ ၿမန္မာကားေတြမႀကည့္တတ္ပါဘူး… ဖန္တရာေတေနတဲ့ ခ်စ္ကြဲညားဇာတ္လမ္းေတြ… မရယ္ရတာကို အတင္းကလိထိုးၿပီး ရယ္ခိုင္းတဲ့ ဟာသကားေတြ… ဘယ္ေတာ့မွလည္း လြတ္လပ္ေရးမရႏုိင္တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးကားေတြ… ေနာက္ဆံုးေတာ့ အခ်ိန္ကုန္တယ္ကြာလို႔ တစ္ခြန္းတည္းေၿပာေၿပာေနမိတတ္လို႔ ၿမန္မာကားေတြ မႀကည့္ၿဖစ္ေတာ့တာပါ…

ဒါေပမယ့္ ၿခြင္းခ်က္ေတာ့ရွိတာေပါ့ေလ… Satori Production ကထုတ္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြဆို ကၽြန္မႀကည့္ပါတယ္… သူ႔ဇာတ္လမ္းေတြက မ်ားေသာအားၿဖင့္ ႏုိင္ငံၿခားဇာတ္လမ္းတစ္ခုခုကို အေၿခခံၿပီးရုိက္တာမ်ားပါတယ္… ဒါေပမယ့္ တိုက္ရိုက္ႀကီး ၿမန္မာမွုၿပဳလိုက္တာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ သူတို႔ရဲ႕အားထုတ္မွုကို ခ်ီးက်ဴးမိတာလည္းပါပါတယ္… ေနာက္ၿပီးသူတို႔သံုးတဲ့ System ေတြ… Equipment ေတြ… အဓိကကေတာ့ Sound System နဲ႔ သံုးသြားတဲ့ Music ေလးေတြပါ… အဲ့ဒါေတြက ပံုမွန္လုပ္ေနႀက တစ္ၿခားသူေတြရဲ႕ Artwork ေတြနဲ႔ အရမ္းကြာပါတယ္… ထားပါေလ… ဆက္ေၿပာရင္ ကၽြန္မ Satori အတြက္ Marketing ဆင္းေပးေနတယ္ ထင္ႀကဦးမယ္…

ဒီေန႔ႀကည့္ၿဖစ္တဲ့ ဇာတ္လမ္းနာမည္က “သူ” တဲ့… အရူးတစ္ေယာက္အေႀကာင္းပါ… သူ႔ကိုသူ Superman လို႔ထင္ေနတဲ့ အရူးတစ္ေယာက္ေပါ့… တစ္ၿခားစိတ္မမွန္တဲ့ Character ေတြနဲ႔ သူ႔ကိုခြဲၿခားပစ္လိုက္တာက သူ႔မွာ Environmentalist တစ္ေယာက္ရဲ႕ အသိလိုရွိေနတာ… ကၽြန္မကလည္း အခုတေလာ Sustainable Tourism အေႀကာင္းေလ့လာရင္းနဲ႔ Environment Saving ဘက္ကို ပိုၿပီးအားသန္ေနမိတာဆိုေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းနဲ႔ပါတ္သတ္ၿပီး သူမ်ားေတြရတာထက္ ကၽြန္မက ရသတစ္ခုပိုရမလားပဲ…



အဲ့ဒီ Superman က သူကမၻာႀကီးနဲ႔ လူသားေတြကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ကူညီတယ္ေပါ့ေလ… လူသားေတြကို Environmental Issue ေတြ ေၿပာၿပတယ္… ကမၻာႀကီးကို ကယ္တင္ဖုိ႔ စီးရံုးတယ္… သူက အၿမဲတမ္း အကူအညီလိုတဲ့သူေတြ႕ရင္ ကူညီဖို႔အဆင္သင့္ၿဖစ္ေနတတ္တာမ်ိဳးေပါ့… ဒါေပမယ့္ တစ္ရက္ေတာ့ အေႀကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေႀကာင့္ သူရဲဖမ္းခံရတယ္… အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အခ်ဳပ္ကၿပန္လြတ္ဖို႔အတြက္ သူ႔မွာစိတ္ေရာဂါရွိပါတယ္ဆိုတာ ေထာက္ခံခ်က္ၿပရေတာ့တာေပါ့… ဒီလိုနဲ႔ သူအခ်ဳပ္ကလြတ္လာေတာ့ စိတ္ေရာဂါကုေဆးရံုကို ၿပန္ေရာက္သြားတယ္… ေနာက္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ Superman အဆြဲ ကၽြတ္သြားတယ္ဆိုပါေတာ့… သူ႔ရဲ႕ က်န္ရွိတဲ့ဘဝကို ဘယ္လိုဆက္ၿပီး ၿဖတ္သန္းသြားမယ္ထင္ႀကလဲ… (သိခ်င္ ဝယ္ဖတ္ တစ္က်ပ္ တစ္က်ပ္ပါ :P)

အဲ့ဒီအေႀကာင္းကို တစ္ခါတုန္းက ေမေမနဲ႔ စကားေၿပာခဲ့ႀကဖူးတယ္… ကၽြန္မတို႔ အိမ္နားမွာ စိတ္မမွန္တဲ့ ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္… သူက တကယ္ေတာ့ ဆရာဝန္ပါ… အေႀကာင္းေႀကာင္းေႀကာင့္ စိတ္ေဖာက္ၿပားသြားခဲ့ရတာပါ… ဆရာဝန္ဆိုတည္းက သူ႔ရဲ႕လူေနမွုအဆင့္အတန္းလည္း မနိမ့္လွပါဘူး… ဒါေပမယ့္ ဒါေတြက သူ႔အတြက္ အေရးမွမႀကီးေတာ့ဘဲ… သူ႔မွာ အၿမဲဝတ္တတ္တဲ့
အက်ၤ ီတစ္ထည္ နဲ႔ ပုဆိုးတစ္ထည္ပဲ ရွိပါတယ္… ဖိနပ္မပါဘဲေလွ်ာက္သြားတတ္တယ္… ေဆးေပါ့လိပ္ကို ပါးစပ္မွာခဲလို႔ေပါ့… သူလိုပဲ စိတ္ေဝဒနာသည္ေတြနဲ႔ စကားလက္ဆံုႀကေနတတ္တယ္… စိတ္ပါရင္ သူလူေတြကို ကူညီမယ္… ပုဆိုးစြန္ေတာင္ဆြဲၿပီးသြားတတ္တဲ့သူ႔ကို တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း စုတ္တသပ္သပ္… တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ႏွာေခါင္းတရွဳံ႕ရွံဳ႕ေပါ့…

ကၽြန္မအေမကေတာ့ ဆိုလာတယ္… အဲ့ဒီသူကိုၿမင္ရတာ သနားလြန္းလို႔ ေဆးကုေပးခ်င္တယ္တဲ့… အေမက တကယ္ကို ေလးေလးနက္နက္ေၿပာလာလို႔ ကၽြန္မလည္း စဥ္းစားမိတာပါ… မၿဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔… ဒီကိစၥက သူတို႔အိမ္ကအိမ္သားေတြ သေဘာတူဦးမွ ၿဖစ္တဲ့ကိစၥကိုး… ေနာက္တစ္ခုက သူတို႔ေတြလည္း ခ်မ္းသာႀကပါတယ္… ကုမယ့္ဆို ဘာမွစဥ္းစားစရာမလိုဘဲ ကုေပးႏုိင္ႀကတဲ့သူေတြပါ… အဲ့ေတာ့ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ သူတစ္ေယာက္က ေဆးကုေပးမယ္ဆိုတာကို လက္ခံႏုိင္ႀကလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္မေတာ့ မထင္ဘူး…

ေနာက္တစ္ခုက အခုခ်ိန္မွာ သူကစိတ္မမွန္လို႔သာ သူ႔ဘဝႀကီးမွာ ေနေပ်ာ္ေနတာ… သူသာ ေနၿပန္ေကာင္းသြားခဲ့ရင္………..?
တစ္ခါတုန္းက လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆရာဝန္အလုပ္ကိုလည္း ၿပန္လုပ္လို႔မရေတာ့မွာ အမွန္ပဲ… ဘယ္သူက ယံုႀကည္စြာလာကုမလဲ? သူ႔မွာ လိုအပ္ခ်က္ေတြ မ်ားလာမယ္… ေရွ႕ဆက္ ဘယ္လိုဆက္ခန္းသြားရမယ္ဆိုတာ သူေတြးလာမယ္… မၿဖစ္ႏုိင္တာေတြ မ်ားလာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူစိတ္ဓါတ္က်လာမယ္… ဒါမွမဟုတ္ သူဟာ သူ႔အတြက္ေရာ သူ႔ေဘးကသူေတြအတြက္ပါ လူပိုတစ္ေယာက္ၿဖစ္လာတယ္လို႔ ခံစားလာရမယ္… သူအရင္လို ေပ်ာ္ဦးမွာလား? သူအရင္လို ေလာကႀကီးမွာ ေနခ်င္ဦးမွာလား?

အဲဒါေႀကာင့္… စဥ္းစားမိပါတယ္… တစ္ခါတစ္ရံမွာ တစ္ခ်ိဳ႕အရာေတြဟာ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲမွုလိုအပ္သလို တစ္ခ်ိဳ႕အရာေတြႀကေတာ့လည္း ဒီအတိုင္းေလးထားလိုက္ရင္ ပိုၿပီးအံဝင္ခြင္ႀကၿဖစ္ေနမလားပဲ…

ကၽြန္မက လူေတြရဲ႕ တန္ဖိုးကို သူဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာတယ္… သူဘယ္ေလာက္ ေအာင္ၿမင္တယ္… ဒါမွမဟုတ္ သူဘယ္ေလာက္ ပညာတတ္တယ္… အဲ့ဒီအေပၚမွာ မတုိင္းတာပါဘူး… ကိုယ္မေသခင္အခ်ိန္ေလးမွာ တတ္အားသေလာက္ ကိုယ့္ပါတ္ဝန္းက်င္အေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္ထိ လူသားဆန္စြာ အက်ိဳးၿပဳသြားႏုိင္တယ္ဆိုတာေတြကိုပဲ ႀကည့္ပါတယ္…

ဒါေႀကာင့္ပဲႀကည့္ေလ… ဟို Superman ဆိုတဲ့သူတို႔… ကၽြန္မအိမ္နားက ဦးေလးႀကီးတို႔… သူတို႔ဘာကိုမွာ မသိႀကဘူးထားဦး… ပညာေတြတတ္ရက္နဲ႔၊ ပိုက္ဆံေတြရွိရက္နဲ႔ လူသားဆန္တဲ့အသိမရွိႀကတဲ့ သူတစ္ခ်ိဳ႕ထက္စာရင္ သူတို႔ေတြပိုၿပီး တန္ဖိုးထားခံရတယ္… ေနလို႔လည္း ေပ်ာ္တယ္… ေသလို႔လည္း ေပ်ာ္ပါတယ္…

အင္း… တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း… တစ္ခ်ိဳ႕ မသိၿခင္းေတြက ေလာကႀကီးကို ပိုမိုလွပေစသလားပဲေနာ္… ရွင္တို႔ေရာ ဘယ္လိုထင္ႀကလဲ?

ဒီညႏွင့္ သူဧ။္ေရာက္တက္ရာရာ

အစတုန္းကေတာ့ ဒီေန႔ ဘေလာ့ဂ္ကို update လုပ္ဖို႔ အစီအစဥ္မရွိပါဘူး… သူမ်ား ဘေလာ့ဂ္ေတြဝင္ဖတ္ရင္း အင္တာနက္က ဂန္႔သြားတာနဲ႔ လုပ္စရာမရွိေတာ့လို႔ပါ… သူမ်ားဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ မမီး (ႏုိင္းႏိုင္းစေန) နဲ႔ မစႏိုးတို႔ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေတြပါ… သူတို႔ဆီက ဟင္းခ်က္နည္းေတြ ေလ့လာေနပါတယ္… အားလံုးကိုလည္း ႀကိဳၿပီး Inform လုပ္ပါတယ္… စာေမးပြဲၿပီးတာနဲ႔ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုခ်က္ေတာ့မွာပါ… စားခ်င္သမွ်ကိုလည္း ဆီေဘာက္စ္မွာ လာေၿပာႀကေပါ့… အိမ္လာမစားႏုိင္ႀကရင္ေတာင္ ဓါတ္ပံုေတြေတာ့ အားလံုးသေရက်ေအာင္တင္ေပးမယ္လုိ႔ ဆံုးၿဖတ္ၿပီးသားပါ… :P

အခုတေလာ စာေမးပြဲေတြအတြက္ စာက်က္ေနရတာနဲ႔ အစားကိုဟုတ္တိပတ္တိလည္း မစားၿဖစ္ေတာ့ဘူး… အရင္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမိုးနဲ႔ ေန႔တုိင္းနီးပါး ညစာအတူတူထြက္စားေနႀကပါ… အခုတေလာေတာ့ သူလည္း အလုပ္ေတြမ်ားေနတာနဲ႔ ညစာေတာင္အတူထြက္မစားရတာႀကာပါၿပီ… အဲ့ေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းအိမ္မွာ ေထြေထြထူးထူးလုပ္မေနေတာ့ဘူးေလ… Apple Juice ေလးနဲ႔ အသီးတစ္ခ်ိဳ႕စားၿပီးပဲ ေနလုိက္တာေပါ့… ကစ္တီ့ကိုေတာင္ ေၿပာၿဖစ္ပါေသးတယ္… ငါပိန္သြားၿပီလို႔…

တကယ္ကေတာ့ ကိုယ့္အထင္နဲ႔ကိုယ္ဟုတ္ေနတာပါ… ၄ ရက္ေလာက္ အစားမမွန္တာနဲ႔ ဘယ္ပိန္ပါ့မလဲ… ေနမေကာင္းလို႔ ၂ပါတ္ အစားမစားရတာေတာင္ ၂ ေပါင္ပဲက်တဲ့ကိစၥ… အဟင့္… မေၿပာပါနဲ႔… ဝိတ္အေႀကာင္းေၿပာရင္ စိတ္နာပါတယ္… ဟိုတစ္ရက္ကလည္း မၿမင္တာႀကာတဲ့ရည္းစားေဟာင္းက ေတြ႕ေတြ႕ၿခင္္းေၿပာသြားပါတယ္ “ ံHey, babe, you gained weight!!!!!”… ကဲ… ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္သာေသလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္…

ထားပါေတာ့… အဲ့ဒီအေႀကာင္းကို ေမ့ထားၿပီး စာေမးပြဲၿပီးတာနဲ႔ကို စားခ်င္တာေတြ လုပ္စားပစ္မယ္… ဝယ္စားပစ္မယ္… ခ်က္ေကၽြးခိုင္းမယ္… အဟိ… စာေမးပြဲၿပီးရင္ဆိုၿပီး အားတင္းထားရတဲ့ Wish List ေလးရွိပါတယ္… ခရီးသြားဖို႔အစီအစဥ္ကေတာ့ လံုးဝကိုပ်က္သြားပါၿပီ… အတူတူသြားမယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ Personal Reason ေတြေႀကာင့္ပါ… ေသေရးရွင္ေရးဆိုေတာ့လည္း မတတ္သာပါဘူး… အၿပစ္တင္ေနေတာ့လည္း အပိုပါပဲဆုိၿပီး တစ္ေယာက္တည္းခရီးထြက္ဖို႔ကိုသာ စဥ္းစားေနမိေတာ့တယ္…

ရန္ကုန္ၿပန္ဖို႔စဥ္းစားၿပန္ေတာ့လည္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ၿပန္တြက္ႀကည့္တယ္… ဒီကိုစေရာက္တာ 16th august 2008 မွာ… 23rd January 2009 ကေန 16th February 2009 အထိ ရန္ကုန္ကို ၿပန္ပါတယ္… 22nd September 2009 ကေန 22nd October 2009 အထိလည္း ထပ္ၿပန္ပါတယ္… 2nd January 2010 ကေန 12th January 2010 တစ္ခါ… 7th February 2010 ကေန 25th April 2010 အထိတစ္ခါဆိုေတာ့…. အခု August မွာ ထပ္ၿပန္ခဲ့ရင္ အိမ္ကရိုက္ေတာ့မွာေပါ့ေနာ္… ဒါနဲ႔ပဲ ဝမ္းနည္းစြာနဲ႔ ရန္ကုန္ၿပန္ခ်င္တဲ့စိတ္ကို ခ်ိဳးႏွိမ္လုိက္ရပါေတာ့တယ္  ဒီဇင္ဘာက်မွပဲၿပန္ပါေတာ့မယ္ေလ… ဟင့္…

ေႀသာ္… ဒါနဲ႔စကားမစပ္… ဒီေန႔ကံမေကာင္းဘူးသိလား…

အစကေတာ့ ကံေကာင္းၿပီထင္ၿပီး အေတာ္ေပ်ာ္ေနတာပါ… ဇာတ္လမ္းကဒီလုိ…

သူငယ္တန္းတုန္းက ႀကိတ္ေႀကြဖူးတဲ့အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္… (အဟိ… သူငယ္တန္းတည္းက အဲ့လိုမလြယ္တာ) :P မဟုတ္ပါဘူး… ဒါကဒီလုိရွိပါတယ္… သူငယ္တန္းတုန္းကေတြ႕ေတာ့ ဒီအကိုႀကီးမုိက္တယ္ေပါ့… ကေလးခ်င္းအတူ သူက အဆိုေတာ္ၿဖစ္ေနတာကိုး… (နာမည္ေၿပာလိုက္ရင္ လူတိုင္းသိမွာစိုးလို႔ မေၿပာေတာ့ဘူး) အသက္ကေလးရလာေတာ့ ပိုခိုက္လာတယ္ေပါ့ေနာ္

ဒီေန႔ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ေၿပာေနရင္း အဲ့သူငယ္ခ်င္းနဲ႔အကိုႀကီးနဲ႔က အသိေတြၿဖစ္ေနပါတယ္… သူ႔ရဲ႕ Facebook အေကာင့္ကိုေတာင္းေတာ့ ဟိုသူငယ္ခ်င္းက Facebook ဘယ္လိုမွ ဝင္လို႔မရခဲ့ဘူး… အဲ့ဒါနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ဝင္ရွာေတာ့လည္း မေတြ႕ခဲ့ပါဘူး… ေနာက္မွ ကစ္တီလာေတာ့ ကစ္တီ့ကိုေၿပာၿပၿဖစ္တယ္… ကစ္တီရွာေပးေတာ့ ေတြ႕ပါတယ္… အဲ့ဒါနဲ႔ သူလင့္ခ္ေပးတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီလင့္ခ္က ဖြင့္လို႔မရဘူးၿဖစ္ေနတယ္… ႏွိပ္လိုက္ရင္ Facebook Home Page ကိုပဲ ေရာက္ေရာက္သြားတယ္…

အဲ့ဒါနဲ႔ ကစ္တီက သူ႔ကို Add ဖို႔ Suggestion ပို႔လုိက္တယ္… ေရာက္မလာခဲ့ပါဘူး :P အားမေလွ်ာ့ဘဲနဲ႔ Email ထဲမွာ ဝင္စစ္လိုက္ေတာ့ Facebook ရဲ႕ Notification ေရာက္ေနပါတယ္… အဲ့ဒီထဲက လင့္ခ္ေလးကို ႏွိပ္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကိုအားတက္စရာပါ… Home Page ကိုပဲ ၿပန္ေရာက္ပါတယ္… အရွံဳးေပးလုဆဲဆဲမွာ သူ႔ Account ကိုဖြင့္လို႔ရသြားတယ္… အားတက္သေရာနဲ႔ေပါ့… ဓါတ္ပံုေတြႀကည့္လုိက္ခ်ိန္မွာေတာ့ သူအေၿခာက္ၿဖစ္သြားပါၿပီ… ေအာင္မေလး… အရပ္ကတုိ႔ရဲ႕… ႀကားလို႔မွ ေကာင္းႀကေသးရဲ႕လား…

ရင္ထဲမွာဘာႀကီးၿဖစ္သြားမွန္းကို မသိဘူး… ဒါေပမယ့္လည္း အေကာင္းဘက္က ေတြးေပးလိုက္ပါတယ္… ငယ္ငယ္ထဲကသာ ႀကိဳက္ၿဖစ္ခဲ့ႀကရင္ဒုကၡလုိ႔… EMS နဲ႔ႀကိဳက္ေနရင္းသာ သူကတစ္ၿခားေယာက်္ားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေဖာက္ၿပန္ေနပါၿပီတဲ့… ဘယ္လိုမွ ေၿဖသိမ့္ႏုိင္မယ္မထင္… :P (ညက်ရင္ ဒီလူႀကီးကို အိပ္မက္မမက္ေအာင္ ဆုေတာင္းေပးႀကပါဗ်ာ)



ကဲ… နားမယ္ဂ်ာ…
ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေၿမ့ႏုိင္ႀကပါေစ…
EMS
2.8.2010
2:38 AM

ကစားပြဲ

စည္းကမ္းေတြ
မရွိခဲ့ဘူး
တားၿမစ္ခ်က္ေတြလည္း
မရွိခဲ့ပါဘူး
တံခါးမရွိသလို
ခ်ည္ေႏွာင္ထားၿခင္းလည္းကင္းမဲ့ခဲ့…

ငယ္သူမို႔မသိပါတဲ့လား
ငယ္သူမို႔ပဲ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေပးခဲ့ရတာပါ
တစ္ရံတစ္ခါေတာ့
ငယ္သူ႔အခ်စ္ကို ေလးစားေစခ်င္ေသးလား…
ေလးစားေစခ်င္ေသးရဲ႕…

ဦးေႏွာက္ရဲ႕ခ်ိန္ဆမွုထက္
ႏွလံုးသားရဲ႕ဆႏၵက
အေလးပိုသာသြားတဲ့အခါ
ဆံုးၿဖတ္မွား တစ္ႀကိမ္ေလာက္ေတာ့ ခ်ခြင့္ေပးပါ…

ေနာင္ၿပန္မရႏုိင္မယ့္
ခဏေလးေတြအတြက္
ေပးဆပ္လုိက္ရတဲ့တန္ဖိုးကို
ၿဒပ္ရွိေတြနဲ႔ေတာ့ မတုိင္းတာနဲ႔ေပါ့
အခ်စ္မွာအခ်စ္ပဲရွိတယ္လို႔
မိုက္ရူးရဲဆန္စြာ
ဆက္လက္ေႀကြးေႀကာ္ေနပါရေစ…

ေန႔ရက္တိုင္းကို
မေသခ်ာၿခင္း၊ မေရရာၿခင္းေတြနဲ႔
အဆံုးသတ္ရတဲ့အခါ
ဘာေႀကာင့္လဲလို႔
ၿပန္သံုးသပ္တတ္လာေပမယ့္လည္းေလ…
ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္မွမပိုင္ေတာ့တာ…

ၿမင္ႏုိင္တဲ့မ်က္လံုးေတြဖြင့္ထားရက္နဲ႔ကြယ္
ဘာေႀကာင့္မ်ား ခံစားတတ္တဲ့ႏွလံုးသားကိုေတာ့
အတင္းအက်ပ္လ်စ္လ်ဴရွဳခဲ့လဲ…

ေက်ာက္ေဆာင္ေတြကတိုက္ပါမ်ားရင္
န႔ဲလာတတ္တာတဲ့...
ငါကေတာ့ ၿမင္းမိုရ္ေတာင္ကို
ေခါင္းနဲ႔တိုက္ေရႊ႕ဖို႔ အားထုတ္ေေနခဲ့တာလား…

ဒီလိုနဲ႔ပဲ…
ပိုင္ဆိုင္ဖုိ႔ႀကိဳးစားရင္း
စြန္႔လႊတ္စရာဆိုတာ
မက်န္ေတာ့ေလာက္ေအာင္
ၿဖစ္ခဲ့ရတာပါ…

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါ့ဘဝနဲ႔လဲၿပီး
ေလာင္းေႀကးထပ္ခဲ့တယ္
ငါ့ႏွလံုးသားမွာ နင့္ေၿခရာေတာင္
ထင္မက်န္ေစခဲ့ရဘူး…

EMS
27.7.2010
3:54 AM

မဂၤလာနံနက္ခင္းပါရွင္ :)

ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ၿပန္ၿပီး update လုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာ ေတာ္ေတာ္ႀကာပါၿပီ… ေရးခ်င္တာေတြမ်ားၿပီး ဘာေရးရမွန္းကို မသိေတာ့တာနဲ႔ ဘာမွကို မတင္ၿဖစ္ခဲ့တာပါ… ကစ္တီတစ္ေယာက္ ဆီပံုးမွာလာေအာ္သြားမွပဲ ေႀသာ္… ငါ့ဘေလာ့ဂ္ေလး ဖုန္ေတာ္ေတာ္တက္ေနပါေပါ့လားလို႔ စဥ္းစားမိေတာ့တယ္…

အခုတေလာ ဘာမွကိုလုပ္ခ်င္စိတ္မရွိဘူးကြယ္… ၿပသနာေတြကလည္း စင္ကာပူက culture လို Q စီေနသလားမွတ္ရတယ္… တစ္ခုၿပီးတစ္ခုပါပဲ… တစ္ရက္ေလာက္ အိမ္နဲ႔၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အဆက္အသြယ္ၿပတ္သြားလိုက္တာနဲ႔ သတင္းတစ္ခုေတာ့ လြတ္သြားၿပီလို႔သာ မွတ္ရတဲ့ အေၿခအေနကိုၿဖစ္လို႔… ေလာကႀကီးရယ္… တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ငါ့ကိုအနားေပးသင့္ပါတယ္…

စာေမးပြဲေတြလည္းနီးလာၿပီ… တစ္ပါတ္ပဲအခ်ိန္ရေတာ့တယ္ဆိုတာကို ေမ့ခ်င္သလိုလို… ေၿဖႏိုင္မယ္လို႔ေတာ့ ထင္ထားတာပဲေလ… က်ေတာ့လည္း က်လို႔ေပါ့… ေနာ့… စာေမးပြဲၿပီးလို႔ ခရီးသြားရမွာကိုပဲ စိတ္ကေရာက္ေရာက္ေနတယ္… ခရီးထြက္ၿပီးရင္ေတာ့ လူကေနလို႔ေကာင္းလာမယ္ထင္တာပဲ… Bank Account ကေတာ့ လွမ္းၿပီးမ်က္ေစာင္းထိုးေနေလရဲ႕… မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားလိုက္တယ္… မွတ္ကေရာပဲ :P

စင္ကာပူေရာက္တည္းက ခရီးထြက္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတာ… လက္ထဲကို ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံေရာက္လာတုိင္း၊ ေက်ာင္းကပိတ္ရက္ေတြရတိုင္း တစ္ၿခားေနရာသြားဖို႔ထပ္ ရန္ကုန္ၿပန္ဖို႔ကိုသာ လံုးပန္းလုိက္တာ… သြားမယ္ဆိုတဲ့ ရွန္ဟုိင္းလည္း ဒီတစ္သက္ေတာ့ မေရာက္ၿဖစ္ေသးဘူး… ရန္ကုန္ကိုသာ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ ၅ ခါၿပန္ပလိုက္တယ္… မွတ္ကေရာပဲ…

အခုေတာ့ ပိတ္ရက္ရတဲ့ ၃ပါတ္အတြင္းမွာ အင္ဒိုနဲ႔ ခ်င္းမိုင္းကိုသြားၿဖစ္ေအာင္သြားေတာ့မယ္… ဘယ္သူနဲ႔လဲ ဟုတ္လား… ဟဲဟဲ… ဘယ္ေၿပာလိမ့္မလဲ… ေနာက္တာပါဂ်ာ… အင္ဒိုကို ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္စုုနဲ႔ပါ… ဟိုမွာလည္း စင္ကာပူကၿပန္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတာနဲ႔ သြားလည္ႀကမွာပါ… မေရာက္ဘူးတာလည္းပါတာေပါ့… ခ်င္းမိုင္ကေတာ့ ခ်စ္လွစြာေတာ့ ဂြိဳင္မနဲ႔ပါ… စီးပြားေရးကိစၥေလးေတြေႀကာင့္… အဟတ္… (ဒါကလူရွိန္ေအာင္ေၿပာတာ)… မေလာပါနဲ႔ေလ… ေနာက္ေတာ့ သိရမွာေပါ့…

ဟင္…

နာရီလက္တံေလးေတြက တည့္တည့္ေလး ထက္ၿခမ္းခြဲေနရဲ႕… ၆း၃၀ တဲ့… ေႀသာ္… ဟုတ္ကဲ့… မနက္ခင္းပါ… အခုတေလာ ဘာၿဖစ္တယ္မသိပါဘူး… ညညဆိုအိပ္လို႔မရဘူး… မနက္ဆိုရင္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းထလို႔မရဘူးေပါ့… အေၿခအေနကဆိုးဆိုးလာတယ္… ဒီထက္ဆိုးလာရင္ေတာ့ ေဆးခန္းၿပဖို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကလည္း လွဳံ႕ေဆာ္ေနၿပီ… “မပူပါနဲ႔ေလ… အသက္နဲ႔အေဝးႀကီးပါ…” ဒီလိုပဲ သူတို႔ကို ၿပန္အားေပးလိုက္တယ္… :P

အစတုန္းကေတာ့ ဒီပို႔စ္ကို အတည္အတံ့ေရးမလို႔ပဲ… ေရးရင္းနဲ႔ stress ေတြကို ေဖာက္ထုတ္လိုက္တာ ေပါက္ကရေတြၿဖစ္သြားတယ္ ခ်စ္တို႔ေရ… သည္းခံႀကပါ… ဝင္ဖတ္သူမ်ားလည္း Comment ေရးရင္ ရုပ္ပိုေခ်ာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးမယ္သိလား… ခုေတာ့ အိပ္ဖို႔ႀကိဳးစားလုိက္ဦးမယ္ကြယ္… နက္ၿဖန္အတြက္… အဲေလ… ဒီေန႔အတြက္ အားေမြးဖို႔ေပါ့… အားလံုးပဲ… ဒီပို႔စ္ကို မနက္ပိုင္းမွာဖတ္ၿဖစ္ရင္ ေကာင္းေသာမနက္ခင္းပါရွင္… ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ေန႔ေလးတစ္ေန႔ၿဖစ္ပါေစ…

ခ်စ္ေသာ

EMS

24.07.2010

6:35 AM

ခ်စ္သူက မသိပါဘူး

ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… ရင္ေမာေနရတာေတြကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… ရင္ကြဲေအာင္ လြမ္းေနတာေတြကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… စကားတစ္ခြန္းေႀကာင့္ ဖုန္းေတာင္ မဆက္ရဲခဲ့တာကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… မ်ိဳသိပ္ေနရတာေတြကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… မွီတြယ္အားကိုးလို႔ရမယ္ထင္ခဲ့ေပမယ့္ လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ သူမရွိႏုိင္ခဲ့တာကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… ႏွလံုးသားရဲ႕ဆႏၵေတြမွာ သူမပါရင္မၿပီးတာကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… စိုးရိမ္ပူပန္ၿပီး ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ ငိုေနရတဲ့အၿဖစ္ကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… မိုင္ေတြကြာေဝးလွတဲ့ တစ္ေနရာကသူတစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္ကို အခ်ိန္ၿပည့္ စိုးမိုးထားႏုိင္တာကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… ကိုယ့္အခ်စ္နဲ႔ထပ္တူ သူ႔ဆီက ေမွ်ာ္လင့္မိတာကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… မက္ခဲ့တဲ့အိပ္မက္ေတြနဲ႔ မက္ေနဆဲအိပ္မက္မ်ားကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… သူ႔စိတ္ကို ကိုယ္အသိဆံုးပဲဆိုတာကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… က်တဲ့မ်က္ရည္တိုင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္နဲ႔ အတိမ္အနက္ကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… တင္းက်ပ္စြာဖက္လိုက္တိုင္း ဒါဟာေနာက္ဆံုးမဟုတ္ပါဘူးလို႔ အားတင္းေနမိတဲ့ ကိုယ့္အၿဖစ္ကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… သူနဲ႔ေဝးတိုင္း ကိုယ္လမ္းေတြ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတတ္တာကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… လ်စ္လ်ဴရွဳခံေနရတဲ့ ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္အၿပစ္တင္ရမွာေတာင္ သိပ္ပင္ပန္းလာတတ္တာကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… သူကိုယ့္အတြက္ ဘယ္ေလာက္ထိ တန္ဖိုးရွိတယ္ဆိုတာကို…
ခ်စ္သူက မသိပါဘူး… အဲ့ဒီဘာမွမသိတဲ့ခ်စ္သူကို အႀကိမ္ႀကိမ္စိတ္ထဲက ခြင့္လႊတ္ေနတတ္တာကို…
………………………..
………………………………..
………………………………………
အင္း…
သူ႔ကိုသိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ တစ္ခုေတာ့ ခ်စ္သူသိေကာင္းပါရဲ႕ေနာ္?
4th Feb 2010
5:37 AM

အလြမ္းႀကယ္

အၿပံဳးမ်က္ႏွာေတြကို လ်စ္လ်ဴရွဳ
ေနာက္လွည့္လို႔ တိုးတိတ္ႀကိတ္ကာ မ်က္ရည္က်ရတယ္

ထပ္တူမက်ဘူး
မၿငင္းပါနဲ႔ေတာ့
ငါ့ကိုငါလိမ္လို႔ရဦးမယ့္အခ်ိန္လည္း ကုန္ဆံုးလုၿပီ

အၿပစ္တင္ခ်င္တာ၊
ေႀကာက္တာ၊
ခံၿပင္းတာ၊
ခြင့္မလႊတ္ႏုိင္တာ၊
ေဒါသထြက္တာ၊
စူးနင့္ေအာင္ ဝမ္းနည္းတာ…
ဒါေတြအားလံုးေပါင္းၿပီး တစ္ခြန္းပဲေၿပာၿဖစ္ခဲ့တယ္
“အရမ္းခ်စ္တယ္”
ငါ့ရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြ
ပါးၿပင္ေပၚက လိမ့္ဆင္းသြားႀကၿပန္တယ္

မနက္ၿဖန္ေတြကမေသခ်ာဘူး
ငါသိတယ္
ပစၥဳပၸန္မွာ မေပ်ာ္ဘူး
အတိတ္ကိုၿပန္ႀကည့္ေတာ့
သမိုင္းမေကာင္းခဲ့ဘူး…
ၿပီးၿပည့္စံုတဲ့ အာမခံခ်က္မရွိဘူးေပါ့…

ဒါဟာတစ္ရက္စာအလြမ္းမဟုတ္ဘူး
တစ္သက္တာလို႔ခံစားရတဲ့ အထီးက်န္ၿခင္းပါ

နင္းေလွ်ာက္ကာတက္သြားလို႔ ေခ်ာေမြ႕ေစဖို႔
အဲ့ေလွခါးေအာက္မွာ ငါ့ႏွလံုးသားေလ…
ေက်းဇူးတင္ဖို႔မလိုဘူး
တစ္ခ်ိန္မွာအမွတ္ရဖို႔ပါ

ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္
ကမၻာႀကီးကလံုးပါတယ္
ေက်ာခိုင္းလို႔ထြက္သြားလည္း
တည့္တည့္ဆက္ေလွ်ာက္ေနာ္
တစ္ခ်ိန္ၿပန္ဆံုစို႔…။

EMS
၁၃.၁.၂၀၁၀
၁၂း၅၅

ခါးသီးေသာ အသံတိတ္မ်ား

ေလႏုညင္းတစ္ခ်ိဳ႕က ကန္ေရၿပင္ကို စိတ္လြတ္လက္လြတ္ေငးေမာေနတဲ့ သူမရဲ႕ပါးၿပင္ကို ခပ္ဖြဖြနမ္းရွိဳက္သြားတယ္… မ်က္ရည္ေတြကို ေၿခာက္ေသြ႕ေစၿပီလား…

ဟင့္အင္း…

အေဝးဆီက မိုးကုပ္စက္ဝုိင္းနဲ႔ ထိလုနီးပါး ေနလံုးကို ၿမင္ေနရတယ္… အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ေရာက္ၿပီလား…

ဟင့္အင္း… မၿပန္ခ်င္ေသးဘူး…

ဘယ္အခ်ိန္ထဲကေရာက္ေနခဲ့တယ္ဆိုတာ သူစဥ္းစားလို႔မရဘူး…ဘယ္သူမွမရွိေလာက္ဘူးလို႔ ယံုႀကည္တဲ့ေနရာတစ္ခုမွ ခံစားခ်က္ေတြ ဖြင့္ဟဖို႔စဥ္းစားထားခဲ့ေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိ ေလးပင္ေနဆဲဆိုတာ သူ႔ကိုသူသိတယ္… ဒါေႀကာင့္လည္း လူေတြထင္ထားတာထက္ သူအထိနာခဲ့ရတာေပါ့…

တစ္ခါတစ္ေလ ခင္တြယ္စရာရယ္လို႔မရွိ၊ ငဲ့ကြက္စရာရယ္လို႔မရွိတဲ့ (သူတို႔အေခၚ) တစ္ေကာင္ႀကြက္ေတြရဲ႕ဘဝကို အားက်မိတယ္… ဒီဘဝကိုရခဲ့ရင္ သူအားလံုးကို တစ္ကၿပန္စမိမလားပဲ…

ဘဝမွာတစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း အၿဖစ္အပ်က္ေတြက ကိုယ္မသိလိုက္ခင္မွာပဲ ေရွ႕ကသြားႏွင့္တယ္… အံ့ႀသဖို႔အခ်ိန္မရလိုက္သေလာက္ပါပဲ… ေနာက္လွည့္လို႔လည္း မရဘူး… ေရွ႕ဆက္တိုးဖို႔ဆိုတာလည္း အဆင္သင့္မၿဖစ္ေသးဘူး… ဒါေပမယ့္ တြန္းအားေတြနဲ႔ပဲ အားတင္းၿပီး အံႀကိတ္ခဲ့တယ္…

စိတ္ေၿဖေဆးဆိုတာ ရွာမေတြ႕ဘူး… ေတြ႕ၿပန္ေတာ့လည္း အေယာင္ေဆာင္… ဒါဟာ ခံယူသူေပၚမွာလည္း မူတည္မယ္… ဒါကိုသူသိတယ္… ဒါေပမယ့္ စိတ္ေၿဖေဆးစစ္စစ္မၿဖစ္ခဲ့တာက အမွန္…

ေရနစ္တဲ့သူအတြက္ ေကာက္ရိုးမွ်င္တစ္ေခ်ာင္းကလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပဲတဲ့… ဟင့္အင္း… ဒါဟာအခ်ိန္တိုင္းမမွန္ႏုိင္ပါဘူး… သူ႕အတြက္ေတာ့ ဒီေကာက္ရိုးမွ်င္က မကယ္ႏုိင္ဘူးဆိုတာသိေနၿပီပဲ… ဘယ္အတြက္ေႀကာင့္ ဒါကိုပဲဖက္တြယ္ၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ရမလဲ…

ေဟာဟိုမွာ… ေရွ႕တည့္တည့္ေလွ်ာက္သြားရင္း ခရီးဆံုးခဲ့ရင္ ကိုယ့္အတြက္တစ္ေနရာေတာ့ ရွိမွာပဲဆိုတဲ့လမ္းႀကီး… ဘာမွန္းမသိဘဲနဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္ရမလား… ဒါမွမဟုတ္…

ဟိုး… က… မိုးကုတ္စက္ဝိုင္း… သူ႔စိတ္ဝိဥာန္ရဲ႕ေစစားမွုအတိုင္း ဘယ္ေရာက္ေရာက္ဆိုၿပီး လွမ္းေလွ်ာက္ေနတာ ပိုၿပီးအဓိပၸါယ္ရွိေစမလား…

သူ႔မွာေရဘူးမပါဘူး…

ေၿခဗလာနဲ႔…

ဒဏ္ရာဘရပြနဲ႔ ရင္ဘတ္တစ္ခုပါမယ္…

ႏွလံုးသားထဲကပ်ိဳးခင္းေလး သူ႔အတြက္ငိုတတ္တဲ့တစ္ေန႔ ေစာနက ေလႏုညင္းကို ေက်းဇူးတင္ေႀကာင္းၿပန္လာေၿပာမယ္…

ငါဟာေသဆံုးခဲ့ၿပီ

ငါဟာေသဆံုးခဲ့ၿပီ
ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာနဲ႔
မေရာက္ဘူးေသးတဲ့ေနရာႀကား
ဘာကြားၿခားမွုေတြရွိမွာလဲ

ငါဟာေသဆံုးခဲ့ၿပီ
ငါႀကားဖူးတဲ့အသံေတြမႀကားရေတာ့ေပမယ့္
ငါမႀကားဘူးခဲ့တဲ့အသံေတြႀကားေနရတာက
ငါ့အတြက္ေတာ့ စိတ္သက္သာရာရမွု တစ္ခုပါပဲ

ငါဟာေသဆံုးခဲ့ၿပီ
အေမွာင္မဟုတ္ေပမယ့္
အလင္းမဲ့တဲ့ေန႔ရက္ေတြမွာ ဘယ္ေလာက္ထိရွင္သန္ေနရဦးမွာလဲလို႔
ငါဟာအခ်ိန္ၿပည့္ စဥ္းစားေနမိတယ္

ငါဟာေသဆံုးခဲ့ၿပီ
မေသဆံုးခဲ့ခ်င္ေပမယ့္
ေနာက္တစ္ဖန္ေသဆံုးဖို႔ကိုပဲ
ငါေမွ်ာ္လင့္ေနမိေသးတယ္

ငါဟာေသဆံုးခဲ့ၿပီ
ငါ့ကိုဘယ္သူမွလြမ္းမေနဘူးဆုိတာသိရလို႔လဲ
ထူးၿပီးဝမ္းနည္းမေနေတာ့ဘူး
ႀကိဳတင္ၿပင္ဆင္ခဲ့မိတဲ့အတြက္ ငါ့ကိုငါေက်းဇူးတင္တယ္

ငါဟာေသဆံုးခဲ့ၿပီ
တစ္ဖန္ၿပန္လည္ရွင္သန္ၿခင္းရဲ႕ အဆံုးသတ္ဟာလည္း
ေသဆံုးၿခင္းပဲၿဖစ္ေတာ့မွာမို႔
လက္ရွိအေၿခအေနန႔ဲ ငါေက်နပ္လုိက္ၿပီ

အသံမဲ့ငိုေႀကြးၿခင္း

ဘေလာ့ဂ္ေလးရယ္...

ငါအခုတေလာ ဘယ္သူနဲ႔မွ အဆင္မေၿပဘူးသိလား...

ငါပဲမွားေနလား သူတို႔ပဲ မွားေနလား...

ငါဘယ္သူ႔ကိုမွ အၿပစ္မတင္ခ်င္ပါဘူး...

ငါပဲမွားေနတာၿဖစ္မွာ...

ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေၿပာလို႔မရတဲ့စိတ္ဒုကၡေတြ အမ်ားႀကီး...

တစ္ခါတစ္ေလ ငါဘာၿဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို မေၿပာဘဲနဲ႔ နားလည္ေစခ်င္တယ္...

ငါေတာင္းဆိုတာ သိပ္မ်ားသြားလား...

ငါလုပ္ေပးလုိက္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုအတြက္ ငါၿပန္လုိခ်င္တာ အသိမွတ္ၿပဳမွုတစ္ခုေပါ့...

ငါ့ကိုေက်းဇူးတင္ဖုိ႔မလိုဘူး... အသိအမွတ္ေလးၿပဳေပးရင္ ေက်နပ္တယ္...

ဒါေပမယ့္ ငါဘာေတြကို စဥ္းစားၿပီး ဘာလုပ္ေပးေနတယ္ဆိုတာကို၊ ဘယ္ေလာက္ႀကိဳးစားအားထုတ္မွုပါတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွမသိႀကဘူး...

သူတို႔လဲ ဆဌမအာရုဏ္ရေနတဲ့သူေတြ မဟုတ္ေတာ့ ငါ့ကို အႀကြင္းမဲ့နားမလည္ႏုိင္ဘူးဆိုတာ ငါလက္ခံပါတယ္...

ဒါေပမယ့္ကြယ္...

အေႀကာင္းေႀကာင္းေႀကာင့္ လူေတြရဲ႕ ဂရုစိုက္မွု၊ အသိအမွတ္ၿပဳမွုကို ငါ့အတြက္ေသေလာက္ေအာင္ အေရးႀကီးေနတဲ့အခ်ိန္ေတြ ရွိတယ္...

ေရွ႕ဆက္ၿပီးအသက္ရွင္ဖို႔အတြက္ တစ္ေယာက္မဟုတ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ငါ့ကိုလိုအပ္တယ္ဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုကို ငါအသည္းအမဲ လုိက္ရွာေနခဲ့ရတယ္...

အဲ့လိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဘယ္သူ႔ဆီကမဆို ရခဲ့တဲ့ လ်စ္လ်ဴရွဳမွုေတ၊ြ ဂရုမၿပဳမွုေတြက ငါ့ကို ေတာ္ေတာ္တန္တန္ကို ႏွိပ္စက္ႏုိင္တယ္...

ကိစၥေသးေသးေလးေတြအတြက္ စိတ္ခုရေလာက္ေအာင္ ငါသေဘာထားမေသးသိမ္ပါဘူး ဘေလာ့ဂ္ေလးရယ္...

အက်ိဳးတစ္ခုၿဖစ္လာဖုိ႔ အေႀကာင္းခံေတြ ေနာက္မွာအမ်ားႀကီးရွိေနတာ :(

အဲဒါေတြကို ဘယ္သူမွ သတိမထားမိတဲ့အတြက္၊ မစဥ္းစားမိတဲ့အတြက္၊ နားမလည္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း အၿပစ္မတင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူးကြယ္...

ကိုယ္ပဲသိတဲ့ကိုယ့္ရဲ႕ဒုကၡေတြကို ကုိယ္တိုင္ပဲခံစားေနလိုက္ပါေတာ့မယ္...

ေရွ႕ဆက္ဖို႔လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ အားတင္းလုိက္မယ္...

မ်ိဳသိပ္မွုေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြ၊ ဒုကၡေတြက ေနာက္ကြယ္ကဖန္တီးလိုက္တဲ့ တုံ႔ၿပန္မွုေတြကို ကေလးဆန္မွုမဟုတ္ဘူးဆိုတာကို မေၿပာဘဲႀကားႏုိင္မယ့္နားေတြ၊ မၿပဘဲၿမင္ႏုိင္တဲ့ မ်က္လံုးေတြရွိႀကရင္ သိႏုိင္ႀကမွာပါေလ...

ဆုေတာင္းမိပါတယ္ကြယ္...

ကၽြန္မရဲ႕လမ္း

မနက္ၿဖန္စာေမးပြဲ... အဲ... အခု 3:59 Am တဲ့... အဲဒီေတာ့ ခဏေနရင္ ကၽြန္မစာေမးပြဲ သြားေၿဖရေတာ့မွာေပါ့ေလ... ကၽြန္မသတိထားမိတယ္... စာေမးပြဲေၿဖခါနီးတိုင္း စိတ္အေႏွာက္အယွက္ၿဖစ္စရာ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုေတာ့ ႀကံဳေတြ႔ေနရသလိုပဲ... စိတ္ထင္လို႔ပဲ ၿဖစ္မွာပါေလ...

ဒီေန႔အေမနဲ႔ ဖုန္းေၿပာၿဖစ္တယ္... စိတ္ထဲေတာ့မေကာင္းဘူး... ႀကားရတာေတြကို... ကၽြန္မ အေမစိတ္ခ်မ္းသာရေအာင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ႀကိဳးစားေနတဲ့သူပါ... ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္မေႀကာင့္မဟုတ္တဲ့ ကၽြန္မလည္း ဘာမွမလုပ္ေပးႏုိင္တဲ့ ကိစၥေတြေႀကာင့္ အေမစိတ္ဆင္းရဲေနရေတာ့လည္း ကၽြန္မဝမ္းနည္းရံုကလြဲၿပီး ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ၿပန္ဘူး...
ေဆးလိပ္ ၂ လိပ္ေလာက္ေသာက္လုိက္ၿပီး စာက်က္ၿဖစ္ေအာင္ ကၽြန္မႀကိဳးစားရၿပန္တယ္... ဘယ္လိုမွ အင္အားေတြ မရွိေတာ့ေပမယ့္ အေမ့ရဲ႕မ်က္ရည္ေတြက ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးတြန္းအားေတြ ၿဖစ္ေနဆဲေပါ့...

ကၽြန္မမွာ ကၽြန္မရဲ႕အသက္ ၁၉ ႏွစ္နဲ႔ မလုိက္တဲ့ ဒဏ္ရာေတြရွိတယ္... အေတြ႕အႀကံဳေတြကို ခံစားခဲ့ရဖူးတယ္... အၿမဲတမ္းၿပံဳးၿပီး ေပ်ာ္စရာေတြေၿပာေနတာကိုသာ ၿမင္ဖူးႀကားဖူးႀကတဲ့ သူေတြအတြက္ ဘယ္တုန္းကမွ မစဥ္းစားမိဘူးတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ ကၽြန္မရဲ႕ရင္ဘတ္တစ္ေနရာမွာ ရွိတယ္... ကၽြန္မအားနည္းလာတဲ့အခ်ိန္တိုင္း အဲဒီဒဏ္ရာတစ္ခုကို ထုတ္ထုတ္ႀကည့္တယ္... ခ်ဳပ္လို႔ဘယ္တုန္းကမွလည္း မရခဲ့တဲ့အနာေပါ့... ၿပန္မရႏုိင္တဲ့ ဆံုးရွံဳးမွုေတြ အမ်ားႀကီးပါ... ဘာနဲ႔မွ အစားထုိးလို႔မရႏုိင္ေပမယ့္ ဖုံးအုပ္ဖို႔ မ်က္ႏွာဖံုးတစ္ခုေပးလုိက္ရင္ ကၽြန္မဘဝႀကီးကို ေက်နပ္ေနမွာပါ...

အခုေတာ့ လမ္းမွားတဲ့သူကလည္း မွားဆဲ... ကၽြန္မကလည္း ဘယ္အခ်ိန္ရပ္တန္႔ခံရမယ္ မသိတဲ့ လမ္းသစ္တစ္ခုကို ေဖာက္ဆဲ ေလွ်ာက္ၿမဲပဲေပါ့ေလ... ကၽြန္မရဲ႕လမ္းကေလး အေႏွာက္အယွက္မရွိ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ရင္ ကၽြန္မနဲ႔ထပ္တူ ဝမ္းသာႏိုင္မယ့္သူေတြ ရွိႀကမယ္... ဘယ္လိုမွ မတားႏုိင္ခဲ့လို႔ ႀကိတ္မႏိုင္ ခဲမရသူေတြလည္း ရွိႀကမယ္... ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မအေမရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမယ့္ မ်က္ႏွာေလးကို ၿမင္ေယာင္ရင္း ကၽြန္မေရွ႕ဆက္သြားမယ္...

ခ်စ္တယ္

ကၽြန္မအခ်ိန္ေတြကို ေႀကာက္တယ္… အထူးသၿဖင့္ ငါးႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္တစ္ခုေရာက္လာမွာကို အေႀကာက္ဆံုးပဲ… အရင္တုန္းကေတာ့ ထင္ခဲ့တယ္… ဒီလုိအရာမ်ိဳးေတြ ကၽြန္မဆီကို ဘယ္လိုမွေရာက္မလာႏိုင္ဘူး… ဇာတ္လမ္းထဲမွာပဲ ရွိတတ္တာလို႔… ဒါေပမယ့္ေလ အခုေတာ့ မယံုႀကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ငါးႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္တစ္ခုက ကၽြန္မကို ခ်ိန္းေခ်ာက္ေနၿပီ…

ကၽြန္မခ်စ္ရတဲ့သူတစ္ေယာက္က ေနာက္ငါးႏွစ္အထိပဲ သက္တမ္းရွိတယ္တဲ့… ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ မယံုရဲပါဘူး… မယံုခ်င္ပါဘူး… ေသၿခင္းတရားဆိုတဲ့အရာကို ကၽြန္မနီးနီးကပ္ကပ္ထိေတြ႔ခြင့္ရခဲ့တာ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ကေပါ့… ကၽြန္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ယာဥ္တိုက္မွဳၿဖစ္ၿပီး ပြဲခ်င္းၿပီးဆံုးသြားခဲ့တယ္…

ကၽြန္မရဲ႕အဖိုးႏွစ္ေယာက္ဆံုးဖူးပါတယ္… ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မမငိုခဲ့ဖူးဘူး… သိပ္ၿပီးအနီးကပ္မေနခဲ့ဖူးလို႔ၿဖစ္မွာပါ… ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း… ဒါေတာင္သိပ္ရင္းႏွီးလွတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမဟုတ္ပါဘူး… သူဆံုးေတာ့ ကၽြန္မရွဳိက္ႀကီးတငင္ငိုေႀကႊးခဲ့တယ္… အဲဒီအရာႀကီး ကၽြန္မစိတ္ထဲကေနေပ်ာက္သြားဖို႔ ေတာ္ေတာ္အခ်ိန္ယူခဲ့ရပါတယ္… အခုေတာ့ ကၽြန္မခ်စ္ရတဲ့သူ… အား… ကၽြန္မဘယ္လိုယံုရမွာလဲ…

ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ခ်စ္ၿခင္းက ၿဖဴစင္တယ္… ဘာအေရာင္မွ မပါဘူး… အၿဖဴထည္သက္သက္ကေလး… သူငယ္ခ်င္းလိုအခ်စ္၊ ေမာင္ႏွမလိုအခ်စ္၊ ေနာက္ဆံုးသမီးရည္းစားလိုအခ်စ္… အဲဒါေတြအကုန္ပါခ်င္ပါမယ္… ဒါေပမယ့္ ၿဖဴစင္တယ္… ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ပိုင္ဆိုင္ဖို႔ မႀကိဳးစားႀကဘူး… ဘာႀကိဳးနဲ႔မွ ခ်ည္ေႏွာင္ဖို႔လည္း မစဥ္းစားဘူး… မခ်ည္ေႏွာင္ပဲနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးသိႀကတာက တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ရုန္းထြက္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာပဲ… ဆိုင္သူေတြကိုယ္စီ ရွိခ်င္ရွိႀကလိမ့္မယ္… ဒါေပမယ့္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စိတ္ထဲမွာရွိေနရံုေလးနဲ႔ အေတြးကိုယ္စီေအးၿမႏိုင္တယ္…

ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ၿမတ္ႏိုးစြာနဲ႔ တြယ္တာမိတယ္…
ခြဲလို႔မရေအာင္လည္း ေႏွာင္တြယ္မိတယ္…
မုန္းလို႔မရေအာင္ ခ်စ္မိသလို…
ေမ့လို႔မေရေအာင္လည္း လြမ္းမိႀကတယ္…

ဘယ္သူေတြက ဘာေတြေၿပာေနပါေစ… ဘယ္သူေတြက ဘာေတြထင္ေနပါေစ… ငါးႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္ကာလတစ္ခုကို ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေမ့ထားၿပီး တစ္ေယာက္အတြက္တစ္ေယာက္ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစား၊ ေလွ်ာက္တဲ့လမ္းခ်င္းမတူတူေအာင္ၿငိွရင္း ၿပန္လွည့္လို႔မရတဲ့ေၿခလွမ္းေတြ တစ္ထပ္ႀကီးနဲ႔ သက္ၿပင္းေတြခ်လို႔ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားကို ဘယ္သူမွမႀကားရေလေအာင္ ရင္နင့္စြာေၿပာၿဖစ္ေနဦးမွာပါ…

ဂ်စ္ပစီေၿပာတဲ့ေကာင္းကင္

ကၽြန္မဆီမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မွုတစ္ခု ေပ်ာက္ဆံုးေနတာ ေတာ္ေတာ္ႀကာၿပီ… ဘယ္အခ်ိန္ထဲကလည္းဆိုတာေတာ့ ကၽြန္မတိတိက်က်စဥ္းစားလို႔မရဘူး… ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ေဟာဒီကၽြန္းေလးေပၚကို မေရာက္ခင္ အခ်ိန္တစ္ခုတည္းကပါ… ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ပိုဆိုးလာတာ အဟုတ္ပဲေပါ့…

ဒီမွာေနရတဲ့ဘဝက စိတ္ပူပန္စရာမ်ားလွပါတယ္… မိဘရင္ခြင္နဲ႔ေဝးေနေတာ့ အရင္လို “အဆင္သင့္”ဆိုတာ ဘာမွ မရွိေတာ့သေလာက္ပဲ… ဒါေပမယ့္ ဒါကအဓိကမဟုတ္ေသးဘူး… လူဆိုတာတစ္ႀကိမ္တစ္ခါေတာ့ အိမ္လြမ္းဖူးႀကတာပဲေလ… တိုးတက္ရာတိုးတက္ေႀကာင္းရွာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒါေတြႀကံဳလာမွာပဲဆိုတာ ကၽြန္မေမွ်ာ္လင့္ၿပီးသားပါ…

ဒါေပမယ့္တစ္ခုကဘာလည္းဆိုေတာ့… ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္အၿဖစ္ မၿမင္ေတြ႔ရေတာ့တာပဲ… ဟုတ္တယ္… ကၽြန္မကိုၿမင္ရင္ လူတိုင္းကို မ်ားေသာအားၿဖင့္ ၿပံဳးၿပေနတာၿမင္လိမ့္မယ္… တကယ္ကိုလိွုက္လိွုက္လွဲလွဲပါပဲ… ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ လံုးဝမေပ်ာ္ဘူး…

ကၽြန္မမွာ အေကာင္အထည္ေဖာ္္ရမယ့္ အိမ္မက္ေတြရွိတယ္… တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရည္ရြယ္ခ်က္ေပ်ာက္ဆံုးေနသလို ခံစားရၿပန္တယ္… အဲဒီအိမ္မက္ေတြ ၿဖစ္လာခဲ့တဲ့တစ္ခ်ိန္ ကၽြန္မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္မယ္လို႔ ယံုႀကည္မွုမရွိဘူး… အဲဒီအိမ္မက္ေတြကို မၿဖစ္ၿဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ရယူဖို႔ ကၽြန္မကိုေပးေနတဲ့တြန္းအားတစ္ခု မရွိဘူး… အဲဒီအိမ္မက္ေတြ ဘယ္မွာလဲ… မသိဘူး…

ကၽြန္မအိမ္မက္ေတြ တကယ္ၿဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဂုဏ္ယူေနတဲ့မိဘေတြကို ႀကည့္ၿပီး ကၽြန္မေပ်ာ္မွာလား… ဒါမွမဟုတ္ ဝိုင္းၿပီး လက္ညိဳးထိုးခ်င္တဲ့သူေတြ ကၽြန္မအိမ္မက္ေတြအေကာင္အထည္ေပၚတာကိုၿမင္၊ သူတို႔ေတြမွင္သက္ၿပီး ဘာမွမေၿပာႏုိင္ေတာ့တာကို ႀကည့္ၿပီး ကၽြန္မေပ်ာ္ေနမလား… ဒီလိုမဟုတ္ရင္ေရာ? ကၽြန္မအိမ္မက္ေတြအတိုင္း ကၽြန္မေႀကာင့္ သူမ်ားေတြရဲ႕ဘဝေလးၿမင့္မားသြားတာ၊ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ကၽြန္မေႀကာင့္ သူတို႔အက်ိဳးတစ္ခုခုရွိသြားတာ… အဲဒါေတြကို ႀကည့္ၿပီး ကၽြန္မေပ်ာ္ရႊင္မလား…

အိမ္မက္စမက္တဲ့အခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မမွာ ယံုႀကည္မွုအၿပည့္ရွိခဲ့တယ္… အဲဒီယံုႀကည္မွုေတြ အခုဘယ္မွာလဲ… ၿဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အခုခ်ိန္မွာ တစ္ခုတည္း……………… ကၽြန္မယံုႀကည္တာေတြကို ၿဖစ္ေစဖို႔ တြန္းအားေလးတစ္ခုေပးပါ… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ေရာ၊ ကၽြန္မရဲ႕ေဘးကလူေတြမွာေရာ အေတြးတစ္ခုပဲရွိႀကတယ္…

“ကၽြန္မဒီေနရာမွာတင္ မရပ္ေနရဘူး”

ရင္ခြင္ေဟာင္း

ရင္ထဲမွာဆို႔နင့္ေနတယ္… သူ႔ကို ေမးခ်င္တဲ့စကားတစ္ခြန္းရယ္… သူမေမးလဲေၿဖခ်င္ေနတဲ့ သူႀကားဖူးေနႀကစကားတစ္ခြန္းရယ္အတြက္ပါ… တစ္ႀကိမ္တစ္ခါက ကၽြန္မပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရင္ခြင္ေဟာင္းတစ္စံုက အရင္လိုပဲေႏြးေထြးေနလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္မ မစဥ္းစားဖူးပါဘူး… အဲဒီရင္ခြင္မွာ ကၽြန္မႏွလံုးသားေၿခခ်လိုက္ကတည္းကေပါ့… မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ဒီရင္ခြင္ရင္းႏီွးခဲ့တာ…

ကၽြန္မက အစြဲအလမ္းႀကီးတယ္… ပိုင္ဆိုင္လိုစိတ္မ်ားတယ္… အဲဒါအမွားတစ္ခုလည္း ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မွာပါ… အဲဒီစိတ္ေႀကာင့္သာ ကၽြန္မမွာပိုင္ဆိုင္ခြင့္မရွိေတာ့တဲ့ ရင္ခြင္ကို ကၽြန္မပိုင္ဆိုင္ေသးတယ္လို႔ ရူးရူးမုိက္မိုက္စိတ္ကူးယဥ္ႀကည့္မိတာေပါ့…

အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းဆံုးေတြကိုလုပ္ေပးမယ္လို႔ ဆံုးၿဖတ္ခဲ့တာေလ… ဆံုးၿဖစ္ခ်က္တစ္ခု ခိုင္မာခ်ိန္မွ အေကာင္းဆံုးေတြကို လက္ခံမယ့္သူက တစ္ခ်က္ေလးပဲ ေခါင္းခါတယ္… ကၽြန္မႀကိဳးစားေနတဲ့ အေကာင္းဆံုးဆိုတာ ဘာအဓိပၸါယ္ရွိႏိုင္ေသးလဲကြယ္… သဲထဲေရသြန္ဆိုတဲ့စကားတစ္ခုရဲ႕ အတိမ္အနက္ကို အဲဒီႀကမွ သိလိုက္တယ္…

ကၽြန္မအထိနာခဲ့ပါတယ္… ကၽြန္မရခဲ့တာေတြက တကယ္ရွိမလိုနဲ႔ မရွိတဲ့ တံလွ်ပ္လိုလား… ဒါမွမဟုတ္ကၽြန္မေပးခဲ့တာေတြက သူ႔အတြက္ တကယ္ရွိေပမယ့္ မရွိဘူးလို႔ထင္ရမယ့္၊ သူမၿမင္ႏိုင္မယ့္ ေလေၿပေလညင္းတစ္ခုလား…

ၿဒပ္မဲ့တဲ့အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကၽြန္မေပးခဲ့တယ္… ကၽြန္မရဲ႕အခ်စ္၊ ကၽြန္မရဲ႕နားလည္မွဳ၊ ကၽြန္မရဲ႕ေမတၱာ၊ ကၽြန္မရဲ႕အခ်ိန္ေတြ အကုန္လံုးေပါ့ရွင္… သူလိုသည္ၿဖစ္ေစ မလိုအပ္ဘူးၿဖစ္ေစ သူ႔အတြက္ ဒီအရာေတြက အၿမဲတမ္းအခ်ိန္ၿပည့္ ရွိေနမွာပါ…

ရယ္ေတာ့ရယ္ရသားေနာ္္… ကၽြန္မဘဝထဲကို သူေရာက္လာတည္းက ကၽြန္မမွာ မနက္တိုင္းၿပံဳးဖုိ႔ အေႀကာင္းရင္းတစ္ခု ရွိလာခဲ့တာ… ဒါကိုေတာင္ သူက ကၽြန္မအခ်စ္ေတြကို မခံစားရဘူးတဲ့…

မထုိက္တန္ဘူးလို႔မေၿပာရက္ဘူး… သူနဲ႔ထိုက္တန္တယ္ထင္လို႔ ကၽြန္မအခ်စ္ကို ေပးခဲ့မိတာပဲ… မခံစားခဲ့ရဘူးဆိုတဲ့သူအတြက္ေတာ့ ၿမင္ေအာင္မၿပႏိုင္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မပဲ အၿပစ္တင္ပါတယ္…

တစ္ခါတစ္ေလခံစားခ်က္တစ္ခုက အခ်ိန္မေရြးေပါက္ကြဲႏိုင္တဲ့ ပင္လယ္ေအာက္က မီးေတာင္တစ္ခုဆိုတာ ကၽြန္မမသိခဲ့ပါဘူး… ဒုတိယအႀကိမ္သူနဲ႔ ၿပန္ေတြ႕တဲ့အထိေပါ့… ရယ္ေမာဖို႔ေကာင္းစြာပဲ ကၽြန္မၿမင္ေနက် မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္မွုေတြကို သူ႔ဆီမွာၿမင္ရၿပန္တယ္… ၿမင္ေနက်ၿဖစ္လို႔ ထူးထူးေထြေထြ ခံစားမေနေပမယ့္ ေနာက္ဆက္တြဲေမးခြန္းက ကပ္ပါလာတယ္…

“နင္တကယ္ပဲ ငါ့ကိုမခ်စ္ခဲ့ဖူးဘူးလား”

သိပါတယ္… အေၿဖကိုသိတယ္… ဒါေပမယ့္ေလ… ေသမိန္႔က်ၿပီးမွေတာ့ က်ိန္ဒဏ္ထပ္ခံရလည္း မထူးေတာ့ဘူးဆိုသလိုေပါ့… မခ်စ္ဘူးဆိုတာသိေပမယ့္ အဲဒီမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္မွုေတြနဲ႔ တစ္ခါတစ္ရံေပးတတ္တဲ့ သူရဲ႕အတုအေယာင္ယုယမွုေတြမွာ ကၽြန္မလည္း ဘယ္အခ်ိန္ထိ မိန္းေမာၿပီး ဘယ္အခ်ိန္မ်ားမွ ႏိုးထႏိုင္မယ္ဆိုတာ ဘုရားပဲသိမွာေလ…

သူကေတာ့ ရင္ခြင္ေပါင္းစံုမွာ အလည္လြန္ေနရင္း အသိစိတ္ၿပန္ဝင္တဲ့တစ္ေန႔ ငါ့ကိုတကယ္ခ်စ္ခဲ့တာသူပါလားလို႔ စဥ္းစားေနမလားမသိဘူးေနာ္… ဒါကလည္း ကၽြန္မရဲ႕ ရူးမိုက္တဲ့ထင္ၿမင္ခ်က္တစ္ခုပါ…

သို႔ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ

To Parents Feat Hnin & Sweet - Aye Wutt Yi Thaung



လြမ္းလိုက္တာ ေဖနဲ႔ေမရယ္… တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း လူေတြကထင္သေလာက္ မၿဖဴစင္ဘူး… အေဖအေမရဲ႕အရိပ္ေအာက္မွာ လိုေလေသးမရွိ ႀကီးၿပင္းလာခဲ့တဲ့သူအတြက္ ဒီေလာက္ေတာ့ၿငီးၿငဴခြင့္ရွိမွာပါ… ဘာအပူအပင္မွ မရွိဘဲ ေနခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြကို လြမ္းလိုက္တာ… တစ္ခ်ိန္ကတန္ဖိုးမထားခဲ့တာကို စဥ္းစားမိလိုက္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ့္ကို အၿပစ္တင္လို႔မဆံုးပါဘူး

တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ အိမ္ၿပန္ဖို႔အတြက္ ရွိသမွ်အရာေတြကို စြန္႔လႊတ္လို႔ရမယ္ဆိုရင္ စြန္႔လႊတ္ၿပီး ၿပန္လာလိုက္ခ်င္ပါတယ္… ဒါေပမယ့္ သမီးအတြက္ အၿမဲတမ္း ဂုဏ္ယူေနရတဲ့ မိဘေတြအတြက္ သမီးဆက္ၿပီး ႀကိဳးစားေနရဦးမွာပါ… ဘယ္လိုအခက္အခဲ စိတ္ဆင္းရဲမွုေတြရွိတယ္ဆိုတာ အေဖတုိ႔အေမတို႔ သိၿပီးစိတ္ညစ္မေနေစရပါဘူး…

တြက္ကတ္တတ္တဲ့သူေတြႀကား၊ လူမွုေရးနားမလည္တဲ့သူေတြႀကား၊ တစိတ္ရွိရင္ ႏိွမ္တတ္တဲ့သူေတြႀကား၊ ကူညီရုိင္းပင္းစိတ္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိတဲ့သူေတြႀကား၊ မ်က္ႏွာသာမေပးတတ္တဲ့သူေတြႀကား၊ စက္ရုပ္တမွ်ရွင္သန္ေနတဲ့သူေတြႀကား၊ ငါမွငါဆိုၿပီး ငါကိုေရွ႕တန္းတင္ေနတဲ့သူေတြႀကား၊ အဲဒီလူေတြ ၿပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ေဟာဒီ ကၽြန္းကေလးမွာ သမီးေတာ့မေပ်ာ္ႏိုင္ပါဘူး ေမနဲ႔ေဖရယ္…

အိမ္ၿပန္ေရာက္ရင္ အေမခ်က္တဲ့ထမင္း မရွိဘူးေမ… ေနမေကာင္းလို႔ ေဆးေခ်ာ့တိုက္မယ့္သူ မရွိဘူး… ဖုန္းလာလို႔ ဘယ္သူ႔ဆီကလည္းလို႔ စိတ္ဝင္တစားလိုက္ေမးမယ့္သူလည္း မရွိဘူး… ရင္ဖြင့္ခ်င္လို႔ တီးတိုးေဖာ္ အေမ့လို ယံုႀကည္စိတ္ခ်ရတဲ့သူငယ္ခ်င္း သမီးရွာမေတြ႕ဘူး… အရင္လို အေမဆူသံလည္း သမီးမႀကားရပါဘူး… အခ်ိဳးမေၿပလို႔ အေမဆူတိုင္း ဂ်စ္တိုက္ၿပီး အေမ့ကို မေခၚမေၿပာေနတတ္တဲ့ သမီးတစ္ေယာက္ အေဝးေရာက္ေနလို႔ အေမတစ္ေယာက္ လြမ္းေနမလားမသိဘူးေနာ္…

အေဖလည္း သမီးကို သတိရမွာပါ… တကယ္တမ္းေတာ့ အေဖ့ကိုလည္း လြမ္းလို႔မဆံုးဘူး… ဒါေပမယ့္ အေမ့ကိုဖုန္းဆက္ၿပီးေၿပာၿပသလို ဟိုအေႀကာင္း ဒီအေႀကာင္း ေထြရာေလးပါးေတာ့ အေဖ့ကိုဖုန္းဆက္မေၿပာၿဖစ္ဘူး… ေလးစားရတဲ့ တည္ႀကည္္တဲ့အေဖတစ္ေယာက္ၿဖစ္တာေႀကာင့္္တစ္ေႀကာင္း၊ ေနာက္ၿပီး အေဖအလုပ္မ်ားေနမွာရယ္ေႀကာင့္သာ တကယ္တမ္းကိစၥရွိမွ အေဖနဲ႔စကားေၿပာၿဖစ္တယ္… ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံလိုမွ အေဖ့ဆီဖုန္းဆက္ဖို႔သတိရတဲ့ သမီးမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးအေဖ… ဒါကို ေဖနားလည္မွာပါ…

အၿမဲတမ္းဖုန္းဆက္ၿဖစ္ရင္ အေဖတို႔အေမတို႔ ေနေကာင္းရဲ႕လားလို႔ တစ္ခြန္းမေမးၿဖစ္ဘူး… ဒါေပမယ့္ ညဖက္တစ္ေရးထထႏိုးရင္း အေဖတို႔ ေနမွေကာင္းႀကရဲ႕လားလို႔ ေတြးၿပီးပူခဲ့ရတဲ့ညေတြ မနည္းေတာ့ပါဘူး… မေမးၿဖစ္ခဲ့တာက အဲဒီစကားေတြကို သမီးတစ္ရင္းတစ္ႏွီး မသံုးဘူးခဲ့လို႔ပါ…

တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ အူေႀကာင္ေႀကာင္ အေတြးေတြလည္း သမီးေတြးမိေသးတယ္… သမီးအသက္မႀကီးသြားခ်င္ဘူးလို႔ေလ… တစ္ခ်ိန္သမီးအိမ္ၿပန္လာၿပီး အေဖတို႔အေမတို႔နဲ႔ၿပန္ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္က်ရင္ ငါ့သမီးက အသက္ႀကီးလို႔ ရင့္က်က္လာၿပီဆိုၿပီးေတာ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္လို ဆက္ဆံခဲ့ရင္ သမီးအရင္လို ခၽြဲခြင့္မရေတာ့မွာစိုးလို႔…

ေမနဲ႔ေဖက ေၿပာဖူးတယ္… မိဘေမတၱာဆိုတာ စုန္ေရပဲတဲ့… သမီးနားလည္ပါတယ္… အၿပန္မရွိဘူးဆိုတာကိုေၿပာတာ… ဘာကိုမွာ ၿပန္မေမွ်ာ္လင့္ဘူးဆိုတာကိုေၿပာတာ… ဒါေပမယ့္ေလ… သမီးကိုေပးခဲ့တာထက္ ေမနဲ႔ေဖကို ၿပန္ၿပီးေပးဆပ္ခ်င္ပါတယ္… အခုခ်ိန္မွာ စကားအၿဖစ္ပဲေၿပာႏိုင္ေသးတဲ့သမီးတစ္ေယာက္ကို အၿပစ္မတင္ဘူးဆိုတာသိေပမယ့္ စိတ္ေတာ့မသန္႔ပါဘူး ေမနဲ႔ေဖရယ္…

ေတြးၿပီးပူရတာဆိုးတယ္လို႔ အေမကခဏခဏေၿပာဖူးတယ္… နားလည္ေပမယ့္ ကိုယ္ခ်င္းမစာတတ္ခဲ့ဘူး… အေမေနမေကာင္းဘူးေၿပာေတာ့လည္း သမီးေၿခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိဘူး… အိမ္မွာ လူတိုင္းကိုအေမၿဖည့္ဆည္းေပးေနတာ… အေမေနမေကာင္းေတာ့ ဘယ္သူဂရုစိုက္မွာလဲ… အေဖေနမေကာင္းလို႔ အသံေပ်ာ့ေနေတာ့လည္း သမီးႀကိတ္ငိုရတာပဲ… ဘယ္ေလာက္ ေနမေကာင္းၿဖစ္ၿဖစ္ အၿမဲအားတင္းထားတဲ့အေဖတစ္ေယာက္ သမီးအသံႀကားလို႔ ေနမေကာင္းတာ တစ္ဝက္ေလာက္သက္သာတယ္ဆိုရင္ ေက်နပ္ပါၿပီေဖရယ္…

အခ်ိန္ႀကာလာတာနဲ႔အမွ် အေမနဲ႔အေဖရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြကို သမီးခံႏိုင္ရည္မရွိေတာ့ဘူး… သမီးအတြက္ဝမ္းသာေတာ့လည္းငိုရ စိတ္ပူေတာ့လည္းငိုရ ဘယ္အခ်ိန္မွာမ်ားမွ အၿပည့္အဝေပ်ာ္ရေအာင္ ဖန္းတီးေပးႏိုင္မလဲမသိဘူး ေဖနဲ႔ေမရယ္…

အခုသမီးဆီမွာ အသိစိတ္ေတြလည္း ဝင္သင့္သေလာက္ဝင္ေနပါၿပီ… ေဖနဲ႔ေမကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားဖို႔ပဲ ေရွ႕ေလွ်ာက္စဥ္းစားေတာ့မယ္… အဲဒီအေႏြးေထြးဆံုးရင္ခြင္ေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးေပးခဲ့လို႔ ေဖနဲ႔ေမကို ေက်းဇူးတင္လို႔ မဆံုးပါဘူး… သမီးရဲ႕ေကာင္းမွဳ ဆိုးမွဳအားလံုးကို လက္ခံေပးႏိုင္တဲ့ အဲဒီေနရာတစ္ခုကို ၿပန္လာရမယ့္ရက္တစ္ရက္ လက္ခ်ိဳးေရတြက္ရင္း အခုေတာ့ လြမ္းေနတယ္အေဖနဲ႔အေမ…

ရရွိမွု

YaShiMhu - Khin Phone

ဘာေႀကာင့္လဲမသိဘူး… ဒီသီခ်င္းႀကားရေတာ့ မ်က္ရည္ေတြ အလိုလိုက်လာမိတယ္… ကၽြန္မရွင့္ကို ေမ့လို႔မရေသးဘူးထင္ပါရဲ႕… ႏွလံုးသားတစ္ခုကို ရွင္ရက္နဲ႔ ေသေနေအာင္ ရွင္မို႔လို႔ လုပ္ရက္ခဲ့တယ္ေနာ္… ရွင္ေတာ္ပါတယ္… ကၽြန္မအခုေလ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း ခ်စ္လို႔မရေတာ့ဘူး… ရွင့္ကိုလည္း ေမ့လို႔မရဘူး… ကၽြန္မကိုခ်စ္တဲ့သူေတြကိုလည္း အသိအမွတ္မၿပဳေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး… ရွင္ကၽြန္မအခ်စ္ကို အသိအမွတ္မၿပဳခ်ိန္ေတြကလိုမ်ဳိး သူတို႔လည္းခံစားရမယ္ ထင္ပါရဲ႕ရွင္… ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဘယ္အခ်ိန္ထိ သံသရာေတြ ဆက္လည္ေနမယ္မသိပါဘူး…

ကၽြန္မေလရွင့္အေႀကာင္းကို စဥ္းစားမိတိုင္း ကၽြန္မရဲ႕ႏွလံုးသားက တစ္စက္စက္နဲ႔ ေသြးယိုလာသလို နာက်င္လာတယ္… တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မသိခဲ့ဖို႔ေကာင္းတယ္… အခ်စ္မွာ Past Tense မရွိဘူးဆိုတာ… အခ်စ္မွာ ခ်စ္ခဲ့တယ္ဆိုတာမရွိဘူး… လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိရင္ အဲဒီလူဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဘယ္အေၿခအေနမ်ိဳးနဲ႔ပဲရွိရွိ ဆက္ခ်စ္ေနမွာပဲ… ဘယ္အေၿခအေနကမွာ အဲဒီအခ်စ္ကို ဖ်က္ဆီးပစ္လို႔မရပါဘူး… ကၽြန္မလည္း အခုဒီလိုပါပဲ… ရွင္ကလြဲၿပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ ခ်စ္လို႔မရဘူးရွင္… အဲဒါဟာ ရွင့္ေနာက္မွထားတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ရည္းစားေပၚ သစၥာေဖာက္မွဳၿဖစ္ေနေတာ့မလားဆိုတာ ကၽြန္မမသိဘူး…

ကၽြန္မရွင့္ကို နာက်ည္းလိုက္ခ်င္ပါတယ္… ဒါေပမယ့္ နာက်ည္းလို႔မရေလာက္ေအာင္ ကၽြန္မရွင့္ကို ၿမတ္ႏိုးမိေနတယ္… ကၽြန္မရွင့္ကို မုန္းတီးလိုက္ခ်င္တယ္… မုန္းတီးလို႔မရေလာက္ေအာင္လည္း မက္ေမာတမ္းတခဲ့မိတယ္… အၿငိဳးတႀကီးနဲ႔ လက္စားေခ်ခ်င္စိတ္ေတြလည္း ေပၚလာဖူးတာပဲ… ဒါေပမယ့္ ႏူးညံ့မွဳနည္းနည္းမွမပါတဲ့ ရွင့္ရဲ႕ေခၚသံေအာက္မွာ အရည္ေပ်ာ္ခဲ့ရတာ အႀကိမ္ႀကိမ္ပဲေပါ့… ခ်စ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ရွင့္ဘက္ကဖန္တီးေပးတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွုဆိုတာ ရွိခဲ့ဖူးလား… သာမန္မိန္းမတိုင္းကို စိတ္ညစ္ေလာက္ေစမယ့္ ရွင့္ရဲ႕လ်စ္လ်ဳရွဳမွုေတြႀကားမွာ ကၽြန္မကသာရွင့္ကိုခ်စ္လြန္းလို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ဖူးတာ… ဆန္႔က်င္စြာနဲ႔ပဲ ကၽြန္မဖန္တီးေပးသမွ် ရွင့္အတြက္ေပ်ာ္ရႊင္မွုေတြကိုေတာ့ ရွင္ၿမင္ႏိုင္စြမ္းမရွိႏိုင္ခဲ့ဘူးေပါ့…

ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ… ႀကာခဲ့ပါၿပီ… ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ဒီသီခ်င္းနားေထာင္ၿပီး ရွင့္ကိုကၽြန္မလြမ္းေနတယ္… ရွင္သိသိမသိသိေပါ့…


ရရွိမွု-ခင္ဘုဏ္း

မာနေတြကင္းမဲ့
ခြင့္လႊတ္ခဲ့ပါတယ္
အခ်စ္ဆံုးသူေလးရဲ႕
မင္းသေဘာထားေတြနဲ႔
မတိုက္ဆိုင္တာေလးေတြ
ႀကံဳလာတိုင္းငါ့ရဲ႕အၿပစ္ဆို
အႏိုင္မယူခ်င္လို႔
အရွံဳးေပးမယ့္သူပါ

နင့္အနားမွာအၿဖည့္ခံ
မင္းစိတ္ႀကိဳက္ပါပဲ
နာက်ည္းေအာင္မင္းေလး
ရက္စက္တတ္တာပဲ
ဘဝကိုပံုအပ္ထား
မၿငိဳၿငင္ဘူးမင္းအတြက္ဆို
ခ်ည္ေႏွာင္ခါလည္း
မမုန္းရက္ခဲ့သူပါ

ငါေလမင္းေႀကာင့္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဘူးတယ္
ခဏေလးမင္းေႀကာင့္အိပ္မက္မ်ား လွပခဲ့ေပမယ့္
ငါေလမင္းေႀကာင့္ငိုေနခဲ့ဖူးတယ္
ငါေလမင္းေႀကာင့္ဒဏ္ရာမ်ား
ရခဲ့ဖူးပါတယ္
ေဘဘီ

စာေမးပြဲ အဖ်ား so called exam fever :P

စာလည္းမရေသးဘူး… မနက္ၿဖန္စာေမးပြဲေၿဖရေတာ့မယ္… ဆက္က်က္လည္းရမွာမွ မဟုတ္ဘဲ… ဘေလာ့ဂ္ထိုင္ေရးေနတာေတာင္ ေကာင္းမလားကြယ္…

အေမတို႔ အေဖတို႔ေရ စာေမးပြဲက်ခဲ့ရင္ နားလည္ေပးႏိုင္ႀကပါေစ… ရပ္ေဝးမွာရွိေနတဲ့သမီးကို ပိုက္ဆံလည္း မ်ားမ်ားထက္ပို႔ႏိုင္ႀကပါေစ… :P စာေမးပြဲက်ခဲ့ရင္ ပိုက္ဆံကလည္း ထပ္ကုန္ဦးမွာကိုး…

တစ္ခုေတာ့လည္းေကာင္းပါတယ္ေလ… ခ်စ္လွစြာေသာ dear lecturer နဲ႔ေတာ့ ၿပန္ေတြ႕ရမွာေပါ့ေနာ္… ဟီးဟီး… က်ခဲ့ရင္ေၿပာပါတယ္… ဆရာေရ… ၿပန္ေတြ႕ရဖို႔ သမီးအက်ခံလိုက္ေတာ့မယ္…

အင္း… တက္ခဲ့တာေတြ အလကားမၿဖစ္ရေအာင္ေတာ့ မနက္ၿဖန္မွာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ဦးေႏွာက္အခမ္းခံ အဲေလ အေၿခာက္ခံတယ္ၿပီး ရသေလာက္ေတာ့ ေၿဖရေတာ့မွာေပါ့… ရွိရွိသမွ် အတြင္းမင္း အၿပင္မင္း ဝင္းမင္းမ်ားလည္း သိသိသမွ်နည္းမ်ားနဲ႔ ကယ္ေတာ္မူႀကပါကုန္… အိမ္ကအေမလည္း ဘုန္းဘုန္းဖေယာင္းတိုင္ထြန္းၿပီး ဆုေတာင္းေပးပါေလာ့ :P အေဖ့ရဲ႕မီးခံေသတၱာထဲကေငြမ်ားလည္း မ်က္ခုံးလွုပ္ေနၿပီလားမသိပါ…

ခံစားခ်က္ခ်င္း ေလာေလာဆယ္တူညီေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း အားေပးပါတယ္… နင္တို႔ခ်ည္းပဲမဟုတ္ဘူး… အေဖာ္ရွိေသးတယ္လို႔… ဟီးဟီး…

ကဲကဲ… အားလံုးပဲ အိပ္ေကာင္းၿခင္းနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္ႀကပါေစ… စာႀကိတ္က်က္သူမ်ားမပါ :P